Vandaag is mijn Opa precies 12 jaar geleden overleden.
Daarom heb ik een gedicht geschreven:
Hij was de man die mij begreep.
Die naar me luisterden..
De man die een knuffel gaf zodra ik het nodig had.
De man die zei
‘Hier heb je geld, koop een pop als jou dat goed doet’
Het deed me goed.
Hij was de man die vanuit zijn bed,
Chocolade brosjes gooide, omdat hij zelf niet op kon staan.
De man die in de lach schoot, om niets.
Hij was de man, die keel kanker kreeg.
De man die niet van opgeven hield.
De man die met een ‘praat’ aparaatje, sprak.
De man hoe ziek hij ook was..
Altijd voor mij klaar stond.
De man die in het ziekenhuis terecht kwam..
Omdat hij het niet meer aankon..
De man die vredig stierf, met zijn familie naast hem.
De man, die ik maar 8 jaar.. mijn opa mocht noemen.
De man , van wie ik hield..en zo bijzonder voor mij was.
Ik hou van uw Opa, ik zal uw nooit vergeten.
17 Mei 1996 †
Lesley.
